Tarsus’ta Futbol denilince akla gelen ilk şey rekabet oluyor.

1923 yılında 6 kişi ile kurulan bir İdman Yurdu ve arkasından gelen onlarca amatör spor kulübü..

Amatör takım  yaratmaya rağbet olunca ister istemez şehirde bir rekabette söz konusu oluyor.

Varlık rekabeti!

Bizde varız Diyebilmek cesareti.

Neredeyse tüm mahallelerde bir amatör futbol takımı var. Dışarıdan bu tabloyu görenler burada bir futbol fabrikası var diye bilir..

Ama işin gerçeği o değil tabi.

Bunun gerçeğini sahada izleyici olarak gördüğünde anlıyorsun.

Amatör branşlarda çalışma yapan kulüplere  mahallelerde yapılan tesisler hizmet ediyor, ayrıca her sezon düzenli belediye yardımı da kısmen yapılıyor.

Tarsus dışında büyük illerde dahi futbol sahası yok.Bu konuda Burhanettin Kocamaz’ın hakkını yememek lazım. Adam çalışmış spora ve sporcu eğitimine katı sağlamış.

Gelelim işin gerçeğine..

Belediye desteği verilse de bir şeyler eksik ve hatalı gidiyor.

Örneğin antrenör olarak görev yapan bazı hocaların Atatürk’ün dediği ” Ben Sporcunun Zeki Çevik Aynı Zamanda Ahlaklısını Severim” sözünü taca atması gözlerden kaçmıyor.

Maç esnasında çocuklar ‘Öküz herif, uda mı faul değil lan!, Karaktersiz,Allah Belanı Versin” gibi sözleri tanıyor.

Belki de çocuklar, Sporcu olarak  zeki olmak istiyordur ama, çizgi kenarında gördüğü şeyler akıllarını da karıştırıyor diye düşünüyorum.

Sonra rekabetin boyutu değişiyor. Yaşları 11 olan çocuklar saha kenarında , rakip oyuncuyla dalga geçmeye başlıyor (!)

Amatör kulüplerin tamamında malzeme, gelişime katkı sağlayacak eğitim araçları, sosyal yaşama kazandırılma konusunda kişisel gelişim eksikliği var.

Çocukların giydiği formalar en az 10 yıllık gibi duruyor. Aşınmış yıpranmış, dikişleri sökülüyor. Çocuklar formaların içerisinde tiyatro sahnesinde pelerin giymiş gibi duruyorlar.

Dizlik, sağlık çantası, eldiven eksikliğini de unutmayalım.

Bu çocukların hepsi iyi bir futbolcu olmayacak belki, ama sporu yokluk olarak görecekler.

Burhanettin Kocamaz ve Şevket Can’ın spora katkı olsun diye  yaptığı yardımlar acaba nereye gidiyor? Diye sormadan da edemeyeceğim.

Tarsus’ta amatör branşlarda ciddi işler yapan kulüpler de var tabi.. Ama çalışma yapanlar böyle olumsuzlukların arasında kaybolup gidiyor.

Yukarıda anlattığım konuların en önemlisi de sağlık.

Amatör branş maçlarında neden hiç sağlık ekibi bulunmaz ? Ambulans veya bir doktor neden görevlendirilmez ?

Allah göstermesin  ufacık çocuklara bir şey olsa ne olacak ?

Kimden hesap sorulacak?