Tayyip Erdoğan, Cumhuriyet tarihinde ilk kez halk oylamasıyla seçilen cumhurbaşkanı oldu. Bu kadarını zaten tahmin ediyordum.
Ancak seçimin sonucunu, Erdoğan’ın başarısından ziyade muhalefetin “başarısızlığı” belirledi. Ak Parti’nin adayı, üç aşağı beş yukarı 30 Mart’ta aldığı 20 milyon oyu korurken, MHP-CHP bloğundan 5 milyon oy kaybı oldu! (20’den 15 milyona düşüş)
Başka şekilde ifade edeyim. CHP-MHP bloğunun 12 yıl sonra 30 Mart’ta ilk kez Ak Parti oylarını yakalamasıyla, cumhurbaşkanlığı yarışı (il genel meclisi oylarını baz alırsak), % 43.5’e karşı % 43.5 olarak başladı. Dün akşam tabeladaki skor %51.8’e %38.5’di.
Rakamlar yalan söylemez. Her iki muhalefet partisi de önümüzdeki süreçte bu tarihi fırsatı 4 ay gibi kısa bir sürede heba etmiş oldukları gerçeğiyle yüzleşmek zorunda.
Muhalefetin “Ekmek için Ekmeleddin” projesinin başarısız olmasının birçok nedeni var tabii. Demode bir kampanya, tepeden inme aday belirleme süreci, tanınmayan bir aday, partilerin adaya yeterince destek vermemesi, seçmeni motive edememeleri, tutarlı bir iletişim dili tutturamama, kampanyanın seçmeni yakalayan bir “hikâye” üzerine kurgulanmaması vs.
Ama en önemlisi, demografi. Yaş ortalamasının 29 olduğu bir ülkede, Tayyip Erdoğan gibi bir iletişim sihirbazının karşısına 70 yaşın üzerinde bir aday çıkarırsanız, olacağı budur. Ben açıkçası Ekmel Bey’e siyaset olarak üzülmemek elde değil. Türkiye’ye önemli hizmetlerde bulunmuş, kıymetli bir devlet adamı. CHP ve MHP genel merkezlerinde oturan liderlerin koltuklarını korumaları adına feda edilmemeliydi.Şimdi Kimse çıkıp seçmene kızmasın. “Neden plajda kaldınız? Neden dönmediniz” demesin. Siyaset, halkın beğenisi için yapılır. Muhalefet insanları motive edememişse, günah keçisi aramaya hakkı da yok…
Bu sonuçlara bakılarak , Yine de seçim sonuçları muhalefette azınlık olanları umutlandırdı. Selahattin Demirtaş’ın Kürt hareketinin çok daha ötesinde, neredeyse % 10 oy almasına sevinen bir kamu oyu oluştu. Demirtaş, BDP’nin % 6’sını % 9.7’ye, 2.7 milyon oyunu 4 milyona çıkardı. Bu azımsanacak bir güç değil. Bu hızla giderse, artık Kürt Hareketi ya da Türk muhalefeti gibi ayrımlar yok olabilir, HDP 2015’te Yunanistan’daki Syriza, Almanya’daki Yeşil Parti gibi bir başarı yakalayabilir. En önemlisi, Türkiye’de değişim isteyen dinamik kitlelerin sesi olabilir. Bu durum, siyasetin içinde kümelenen ve baraj siyasetinden öteye çıkmayan birçoklarını tedirgin etmiştir. HDP’de bile bu sürprize hazırlıklı olmayanlar olabilir.Bu bağlamda CHP artık sol ve muhalif oyların “çantada keklik” olmadığını görecek ve buna göre , Kürt siyasetin de kendi kalıplarının ötesinde yeni ve rekabetçi bir siyaset üslubu yaratacaktır.
Geçen haftalardaki köşemin birinde özellikle ifade etmiştim. Tarsus’ta AKP oyları 40 bin barajının üzerine çıkamaz diye. Ne kadar haklı olduğumu bu seçimlerde bir kez daha görme şansım oldu. Burada teşkilat sıkıntıları elbette olacak, her partide var bu. Ama iktidar partisinde kazan kaynıyorsa bazı şeyleri ilçe yönetiminin açıkça görmesi gerekir.
AKP taban siyasetine yön vermek ve 40bin baritesini aşmak istiyorsa şimdiye kadar yönetimlerde bulunan bütün kelli felli insanlardan bir tane adam ister bu doğrultuda bir yönetim belirlerim. Belki de bu şekilde iyi ve etkili çalışmayla burada diğer partileri yerel dışında sandığın dışına iter.
News
