0

BEĞENDİM

ABONE OL

News

0

Bugün Dünya Kadınlar Günü, her yerde bas bas kadın hakları, kadın emeği deniliyor. Ama işin aslı o değil be kardeşim. Bunların hepsi bir güne sıkıştırılmış tüketim çılgınlığı.

Karanfil satılacak, çiçek satılacak.Her şey kurulu bir yapı içinde dönüyor. Bunlar olurken, Kadının adının sadece afişlerde kaldığının ispatı niteliğinde bir duruma şahit oldum 8 Mart Kadınlar Gününde.

Tarsus Devlet Hastanesi koridorlarında , 11 yaşında doğuştan engelli çocuğunu kucağında taşıyan ve sırf raporunu yenilemek üzere orada bulunan annenin gururunu gördüm.

Tam 11 yıldır ; raporun derecesi %98 olmasına rağmen tekil işleyen bir sağlık prosedürü yüzünden saatlerce kucağında rapor yenilenmesini bekleyen bir anne gördüm.

Helal olsun dedim! Bizi doğurdukları için onlara, hayat borçlu olduğumuzu hayatın her anında hatırlatmak gerekiyor. Ama bunu onlara; kucağında çocuğuyla bekleterek yapamayız.

Kadın ve eşi çocuklarının durumunda zaten duygusal boşluk yaşadıkları ortadayken, onlara prosedür dayatmak hoş olmuyor. Bu prosedürü Suriyeli göçmenlere yapamıyoruz.

Ama bizim halkın çocuklarına ailelerine dayatıyoruz. Nasıl olacak bu ?

Mesela o doğuştan engelli o masum çocuğu 3 Aralık Dünya Engelliler Gününde el üstünde tutuyoruz. Sonrasında dize kadar prosedür ile rapor yenilemesini bekliyoruz.

Yani %98 rapor sahibi doğuştan engelli bireyin düzeleceği mi düşünülüyor ? Sağlık taraması ev de yapılamıyor mu ? O kadar Aile Sağlığı merkezi var. Bu tür sağlık sorunu yaşayan raporlu vatandaşlar evlerinde görülüp rapor düzenlenemiyor mu ?

Demek ki düzenlenmiyor. Vatandaşa zulüm olsun da nasıl olursa olsun.
Yazıktır,günahtır. Bu işlerin vebali diğer tarafta da vardır.